Hodowla: Już za rok wszystkie konie zostaną zaczipowane

Aktualny system identyfikacji jest przestarzały - powiedziała unijna komisarz ds. zdrowia Andrulla Wasiliu. - Dlatego musi zostać dostosowany do nowych technik identyfikacji".

Obecnie identyfikacji koni - np. na potrzeby wyścigów dokonuje się - za pomocą opisu słownego i odręcznie wypełnionego diagramu.

Zgodnie z przyjętym w poniedziałek rozporządzeniem, każdemu hodowlanemu zwierzęciu parzystokopytnemu będzie trzeba najpóźniej pół roku po urodzeniu wszczepić pod skórę chip, a także wydać mu dożywotni "paszport". Numer zakodowany w chipie i zapisany w paszporcie znajdzie się w bazie danych. Podobny system obowiązuje już w UE przy przewożeniu psów i kotów.

Nowe rozporządzenie, które oczywiście nie dotyczy zwierząt dziko żyjących, ma wejść w życie 1 lipca przyszłego roku

Kilka słów o chipowaniu

Mikroczip jest urządzeniem pasywnym potrzebującym do aktywacji fal radiowych generowanych przez czytnik.

Mikrochip składa się z małego układu scalonego zaprogramowanego losowo wybranym 15 cyfrowym numerem. Układ scalony połączony jest z ferrytowym rdzeniem i kondensatorem, na który nawinięta jest miedziana cewkę odgrywająca rolę anteny.

Cały ten układ mierzący ok. 9mm x 1,5mm zatopiony jest w laserowo zaklejoną szklaną kapsułę, która wielkością odpowiada ziarenku ryżu i mierzy 12mm x 2.1mm

Transponder (mikroczip) aktywowany jest przez fale radiowe wysyłane przez czytnik. Po przetworzeniu przez mikroprocesor fala radiowa zawierająca zakodowany numer mikroczipa wysyłana jest z powrotem do skanera, który ją dekoduje i wyświetla w postaci numeru identyfikacyjnego na ekranie cała procedura trwa mniej niż 40 milisekund.

Odległość odczytu przy użyciu standardowego czytnika waha się w granicach od 5 cm do 20 cm i uzależniona jest głównie od rozmiaru jego anteny. W najczęściej stosowanych czytnikach kieszonkowych nie przekracza jednak 10 cm.

Ze względu na to, że mikroprocesor nie potrzebuje wymiennych źródeł zasilania ani części, które podlegają wymianie można stwierdzić, że jego sprawne działanie trwa dziesiątki lat, a na pewno dużo dłużej niż życie przeciętnego zwierzęcia.

Mikroprocesory dostarczają stałej, unikalnej pod względem kodu identyfikacji, która nie traci swej wartości wraz z upływem czasu ani się nie wybarwia tak jak tatuaże.

Implantacja mikroprocesora odbywa się za pomocą igły przypominającej normalne igły do robienia zastrzyków o troszkę większej średnicy. Mikroczip fabrycznie umieszczony jest w igle i podczas iniekcji wypychany jest przez tłoczek specjalnej strzykawki bądź implantera, który swoim wyglądem przypomina pistolet.

Sam zabieg implantacji jest bezbolesny i zwykle zwierzę reaguje na to w taki sam sposób jak na normalny zastrzyk.

Mikroprocesor jest biokompatybilny i nie powoduje żadnych reakcji alergicznych. Dla dodatkowej ochrony przed migracją w ciele zwierzęcia niektórzy producenci powlekają mikroczipy związkami polimerów, które pomagają na odpowiednie usadowienie się implantu i jego zakotwiczenie w tkankach podskórnych.

wykorzystano materiały Polskiego Towarzystwa Rejestracji i Identyfikacji Zwierząt