Hodowla: Tragiczna sytuacja Stada Ogierów w Bogusławicach

Powód zwolnień wiązał się z pogarszającą się sytuacją finansową spółki, która dziś jest dramatyczna. Do 2007 roku Stado Ogierów w Bogusławicach było na garnuszku Agencji Nieruchomości Rynku Rolnego. Po czterech latach od zmiany właściciela (dziś jest nim Ministerstwa Skarbu Państwa) i na progu prywatyzacji ośrodek ma prawie 1,5 mln złotych długu. Wierzycieli jest trzech - Urząd Skarbowy, ZUS, Urząd Gminy w Wolborzu. 

Półtora roku temu, w momencie zwolnienia, wierzycielem stada był i  Andrzejewski. Ze względu na pustki w kasie pensje wypłacane były z opóźnieniem. Dziś jest podobnie, np. końcówki październikowej pensji nieliczni już pracownicy Stada otrzymali pod choinkę. Swojego uposażenia nie pobiera jednak też prezes zarządu upadającej spółki. 

- Tak, nie pobieram - potwierdza niechętnie Tadeusz Głoskowski, dodając, że jest w tej dobrej sytuacji, że pod tym względem odpowiada sam przed sobą. 

Sam również bierze odpowiedzialność za to, co dziś dzieje się ze Stadem, którym kierował przez ostatnie 16 lat. A dobrze się nie dzieje, bo oprócz kiepskiego stanu części budynków, komornika na głowie, spółka od półtora roku nie wie, co się z nią stanie... 

Scenariusze są dwa. Pierwszy to prywatyzacja, czyli sprzedaż spółki, do której - według harmonogramu ministerstwa, obecnego właściciela - powinno dojść jeszcze w pierwszym kwartale tego roku. 

Na razie w Bogusławicach pracuje firma sporządzająca wycenę, czyli ,"analizy przedprywatyzacyjne". Mają być gotowe do końca stycznia, a potem, na przełomie lutego i marca ministerstwo ogłosi licytację spółki w Bogusławicach. 

Druga opcja, to komunalizacja Stada, czyli przejęcie jego majątku przez zarząd województwa łódzkiego. Zamiar i wolę przejęcia Głoskowski słyszy od dawna, ale jak na razie na tym się kończy, przynajmniej dla niego. 

- Ja bym wolał to rozwiązanie, swojego czasu nawet bardzo się zaangażowałem w  jego realizację, ale wydaje mi się, że jednak spełni się drugi scenariusz... - przyznaje z goryczą. 

Jego nadzieje rosły od 2009 roku, kiedy ogłoszeniem woli przejęcia Stada marszałek województwa odsunął w czasie hasło prywatyzacji spółki. Już wtedy stado cienko przędło. 

- Problemy pojawiły się w 2007 roku, gdy Agencja Nieruchomości Rynku Rolnego przekazała nas ministerstwu - przypomina Głoskowski. Wtedy Stado straciło w zasadzie główne źródło utrzymania, a na pewno sponsora inwestycji w spółce, których potrzeba rosła z każdym rokiem. 

- Jako spółka ze 100-procentowym udziałem Skarbu Państwa nie mogliśmy starać się o dotacje - dodaje Głoskowski. 

A bez nich Stado musiało utrzymać się tylko z własnych dochodów. Na te, tak jak i dziś, składały się m.in. wynajem stajni dla prywatnych koni, zakład treningowy, krycie klaczy oraz usługi rekreacyjne, m.in. nauka jazdy konnej czy organizacja kuligów, ognisk. 

- W dobrych miesiącach starcza - zapewnia Głoskowski, przyznając jednak, że ten styczeń pod względem ostatniego, niebagatelnego składnika dochodów, będzie kiepski. 

Deklaracja o przejęciu ze strony urzędu marszałkowskiego, który wtedy myślał o  utworzeniu Łódzkiego Szlaku Konnego, była jak manna z nieba. Pomysł, według którego bogusławicki majątek z jego doświadczeniem i ogierami miałby być zapleczem dla szlaku, miał wielu ambasadorów - od Włodzimierza Fisiaka i "koniary", za jaką uważana jest Elżbieta Hibner, członek byłego zarządu województwa, przez m.in. Annę Mizgalską-Dąbrowską, wolborską radną w sejmiku. 

Zachęcony takim scenariuszem Głoskowski, widząc perspektywy dla Stada, zainwestował, m.in. w remont pałacyku i zaczął... robić długi. Najpierw zaległości były niewinne, potem się nawarstwiły. Cały czas, jak podkreśla, wierzył, że od przejęcia, czyli finansowego wybawienia, dzieli go krok. 

Strony:       1 | 2    Następna