Ciekawostki: W trosce o jasność języka hippicznego

W dzisiejszych czasach na rynku jest dostępna cała masa książek i czasopism, jednak w zdecydowanej większości nie są one do końca poprawne. Niektórych książek obcojęzycznych nie tłumaczą fachowcy, tylko ludzie, którzy nie mają o koniach zielonego pojęcia. Dlatego też, postanowiliśmy opisać kilka sformułowań, z którymi najczęściej zmagają się tłumacze.

Linie hodowlane – są męskie i żeńskie. Linie męskie to rody i  oznaczają przodków po ojcu. Linie żeńskie to rodziny i oznaczają przodków po matce, ale również w prostej linii. Znaczy to nie mniej nie więcej, że przy matce będzie wymieniona jeszcze jej matka i matka matki, przy ojcu to samo: ojciec, ojciec ojca i ojciec ojca ojca.

Przedstawianie konia – aby przedstawić dobrze swojego konia to zazwyczaj należy podać jego imię, imię ojca, imię matki i jej ojca. To najlepiej zobrazuje słuchaczowi pochodzenie konia. Niemcy zazwyczaj pomijają imiona matek ograniczając się do ojca pierwszej, drugiej i trzeciej matki.

Rasy koni

• Anglik – pełna krew angielska, zwana także follbutem;
• Arab – czysta krew arabska, lub po prostu koń czystej krwi;
• Koń wielkopolski, małopolski – radzę nie używać wielkopolanin, małopolanin, gdyż nie brzmi to profesjonalnie
• Koń półkrwi – nie oznacza to, że koń ma 50% krwi jednej z ras czystych. Dopuszczalny jest każdy procent w tym sformułowaniu. Koń może być tylko bardziej lub mniej zaawansowany w krew.
• Półbrat, półsiostra – osobnik pochodzący od tej samej matki
• Od – określenie od klaczy, czyli po ‘od’ powinno wystąpić imię matki
• Po – określenie po ogierze...

Pokrój konia

• Koń płytowy – prawidłowo zbudowany, ale o niesprawdzonej dzielności, czyli wartości użytkowej.
• Koń miękki – niewytrzymujący obciążeń treningowych
• Koń twardy – wręcz przeciwnie, o żelaznym zdrowiu
• Miękki grzbiet – łękowaty
• Miękka pęcina – zbyt długa o wadliwym skątowaniu
• Sztorcowa pęcina – zbyt pionowo skierowana
• Galop płaski – charakteryzuje często konie pełnej krwi angielskiej i oznacza akcję przednich kończyn przenoszonych płasko tuż nad podłożem – u koni półkrwi to cecha ujemna
• Galop okrągły – Pożądany galop, wyraźnie są zaznaczone fazy.
• Pcha się zadem – cecha na plus – aktywna praca tylnych kończyn
• Śledź – koń o wąskim tułowiu (kłodzie)
• Łup – koń brzydki – w sumie to, po co nie wiem, nie ma brzydkich koni...
• Skakać z odwrotnym krzyżem – wada w technice skoku – nieprawidłowo przy skoku odgięta szyja i tułów
• Baskilować – z fr. Prawidłowa technika skoku; sylwetkę konia można wpisać w koło
• Wiszący przód – niedostateczne zgięcie i podciągnięcie przednich kończyn nad przeszkodą.
• Szybki przód – o koniu który potrafi bardzo szybko podciągnąć przednie kończyny, ni dotykając drąga.
• Poprawiać zadem – podnoszenie wysoko tylnych kończyn przy skoku – na plus
• Koń rachityczny – o stawach z nieprawidłowymi rozrostami kostnymi świadczącymi o  zaburzeniach rozwoju
• Starczy źrebak – pochodzący od starszych rodziców, które wykazuje objawy niedorozwoju lub mniejszej niż u rówieśników żywotności.
• Bilardowanie – zarzucanie nogami w bok – na minus

Wyścigi konne

• Turf – polskie wyścigi konne; bieżnia + cały kompleks
• Crack – wybitny koń wyścigowy
• Koń szybki – dobry w wyścigach krótkodystansowych, czyli sprinter lub flayer
• Miler – koń szybki na długość jednej mili angielskiej (1600m)
• Stayer – koń dobry na dłuższych dystansach
• Koń ciągły - zdolny do utrzymywania jednego ciągłego tempa
• Koń na rzut – koń mający zdolność do krótkiego, gwałtownego przyśpieszenia przed celownikiem
• Słup – celownik, czyli meta
• Koń frontowy – preferujący prowadzenie stawki koni w wyścigu.
• Błociarz – koń biegający po miękkim torze
• Zając – lider, koń prowadzący gonitwę, ustalający korzystne tępo dla innego konia mającego wygrać wyścig
• Zrobił wyścig – o koniu, który nadawał tempo sprzyjające zwycięzcy
• Kanat – bariera ograniczająca tor
• Wali się na kanat – koń zbaczający do wewnętrznej bariery
• Kładzie się na konia – o koniu zbaczającym ze swojego toru w kierunku innego konia
• Niesie się w wyścigu – koń ponoszący w wyścigu
• Stanął na chód – ustalił korzystny dla siebie rytm galopu
• Pole – stawka koni stająca do wyścigu
• Zamykać pole – o koniu ostatnim w wyścigu
• Wygrał pole – wygrać ze znaczną przewagą
• Wyłamał w pole – o koniu, który wyłamał na zakręcie
• Przekentrował wyścig – wygrał kenterem (ang. galop), wygrał bez wysiłku
• Siedział w koniach – taktyka jeźdźca polegająca na galopowaniu przez większość stawki w środku stawki
• Wiózł się na ogonach – taktyka jeźdźca polegająca na galopowaniu przez większość stawki na końcu
• Podpierał konia - taktyka jeźdźca polegająca na galopowaniu obok innego konia, co pobudza go do większego wysiłku
• Posył – balans dżokeja na koniu w celu pobudzenia go do jak najszybszego chodu
• Stanął w pień – koń, który osłabł na prostej finiszowej
• Nie przyjął startu – o koniu, który opóźnił start
• Spuścił wyścig – jeździec odpuścił ze względu na to, że ‘wziął do buta’, czyli przyjął łapówę
• Spalił się – o koniu który przed wyścigiem wykazywał stan maksymalnego pobudzenia
• Wygrał "z miasta do miasta" – wygrał prowadząc od startu do celownika
• Wyjechał konia – wykorzystał do granic możliwości konia w wyścigu.

Opracowano na podstawie tekstu Romana Krzyżanowskiego opublikowanego w  Końskim Targ (2002r.)
 

Wysłano dnia 19-05-2004 przez konsti