Czytelnicy piszą: Przegrałam ze wszystkimi...

     Noc była okropna. Spałam w boksie obok dla towarzystwa (nie mieliśmy jeszcze drugiego konia), ale i tak ani on, ani ja nie przespaliśmy nocy, której nigdy nie zapomnę. Leżałam na słomie, gdy usłyszałam zamieszanie u sąsiadów. Było późno, oni byli po imprezie, rozmawiali głośno. Rozmawiali o nas, o koniu, o tym, że pewnie zaraz go sprzedam, że znudzi nam się trzymanie go... śmiali się. Zrobiło mi się przykro i zaczęłam się bać. Sama nie wiem czego. Później przez kilka miesięcy bałam się, że ktoś podpali stajnię...

     No i zaczęła się moja wielka przygoda z własnym koniem. Tereny były wspaniałe, na ujeżdżalni był posłuszny, ale to się zmieniło. Każdy jeździec marzy o terenach na swoim wierzchowcu, niezmierzonej przestrzeni, jaką wspólnie pokonają. Jednak ja bardzo rzadko wracałam szczęśliwa do stajni po spacerze. Oporządzałam wtedy konia, wracałam do domu i płakałam - a obok mnie był ktoś, kogo cieszyła moja słabość. Ktoś, kto nie lubił być gorszy, ktoś kto za wszelką cenę chciał udowodnić mi, jaka jestem beznadziejna, że się boję, że nie potrafię dać sobie rady. No i w końcu tak się stało. Zaczęłam bać się własnego konia. Nie dawałam sobie z nim rady, a na około wszyscy mówili mi żebym go sprzedała, ale jak? Przecież kocham go bardziej od mojej rodziny.

     Cała sytuacja pogorszyła się w zimie. Nie mogłam go prowadzić, bo gryzł i stawał dęba. Wiedziałam, że się boi, ale nie wiedziałam dlaczego. Nie biłam go, nie krzyczałam na niego. Po każdej takiej walce na uwięzie czułam się gorzej, czułam że jestem beznadziejna i że nie potrafię sobie poradzić. Płakałam coraz częściej nad sobą, nad bezradnością, jaka mnie ogarnęła, a najgorsze było to, że wokół miałam tyle ludzi, którzy mogli mi pomóc... a oni tylko: "sprzedaj, sprzedaj!".

     Wczoraj poddałam się. Chciałam wyprowadzić mojego konia na pastwisko, tylko trzeba było przejść z nim przez wielką kałużę, której on się tak bał. Kilka dni temu, nie przeszedł, stawał dęba. Bał się po porostu, jak to koń. Poprosiłam o pomoc pewną osobę. Chodziło mi tylko o to, aby cmoknęła od tyłu, popędziła go, pomogła zrobić pierwszy krok do wody, a później sam by poszedł. Nie pomogła, zaczęła na mnie krzyczeć, że ma inne rzeczy do roboty (była bardzo głodna i jedzenie jej stygło). Chociaż mogła mi pomóc nie zrobiła tego, a ja poczułam, że jestem sama z moim koniem i w dodatku takim, który mnie nie lubi, boi się mnie i nie kocha mnie. Zamieściłam pierwsze ogłoszenie o  sprzedaży konia.

     Później tylko ryczałam, a w pamięci przesuwały mi się okropne wspomnienia. Kiedy moja ciotka wmawiała mi, że moja siostra "chyba bardziej kocha konie ode mnie", sąsiedzi, którzy wyśmiewali się z nas, ojciec, który tyle poświęcił pieniędzy i czasu, rodzina, która uważała, że konie zniszczą naszą przyszłość i nie będziemy w stanie pogodzić nauki i koni. A teraz wszyscy będą mówili : "miałem racje!". Ale oni wszyscy będą się mylić...

     Jestem słabym człowiekiem, łatwo się poddaję i jest mi bardzo przykro że tak się to kończy. "Kończy", bo jak tylko ktoś kupi ode mnie konia, zrywam całkowicie z jeździectwem. Nie chce innego, lepszego. Chciałam tego, ale nie wyszło. Już nie będę nigdy siedzieć na końskim grzbiecie ani szczotkować jego grzywy. nie będę też odwiedzać tego portalu, no bo po co. Pewnie na widok konia będę ryczeć i żałować swojej decyzji. Już żałuję. Ale innego wyjścia nie widzę. Czuję, że jestem chora, poważnie chora.

     Nie wyobrażam sobie, jak będzie wyglądać moje życie. Przez sześć ostatnich lat żyłam dla koni. Z dnia na dzień myślałam o chwili, w której zobaczę się z ukochanym zwierzakiem. To mi dodawało siły. Od roku codziennie wstawałam karmić mojego konia, przyzwyczaiłam się, że jest. Nie pamiętam co robiłam, gdy nie było koni w moim życiu. Kiedy przyszedł moment załamania powiedziałam sobie, że mam dla kogo żyć. Teraz nie jest to takie oczywiste. Jest mi bardzo przykro, że tak się to kończy. Bardzo Cię kocham mój Koniku!