tsu napisał(a):

Sandra do mnie zadzwoniła jakoś po 10, że jest źle. napiłam się tylko herbaty, ubrałam i pojechałam od razu.
nie pamiętam dokładnie o której byłam, jakoś po 11. ZARŻAŁ gdy wchodziłam do boksu. a mi od razu oczy zaczęły się szklić.
posprzątałam maleńkiemu, dałam marchewki, smakołyki, próbowałam go napoić, ale nie podnosił głowy. starałam się tym wiadrem jakoś manewrować, by mógł pochłeptać, ulewało się, więc ciągle zmieniałam mu siano pod główką, by miał sucho. był naprawdę spragniony.
wykopał ogromny dół przednimi nogami, chciał wstać, ale nie dawał rady. zasypywałam dół ziemią, okładałam sianem, ale po chwili znów go wykopał. więc tylko siano mu pod nogi układałam.
gdy tak wierzgał, głaskałam go ---- wtedy się uspokajał. dość ciężko Maleństwo oddychało. położyłam się za nim i drapałam go za uchem, wtedy nie ruszał nogami, było mu chyba błogo. czuł moją obecność i chyba było mu z nią dobrze. mam nadzieję.
odchylał głowę do tyłu by sprawdzić, czy jestem - byłam w każdym momencie (oprócz pójścia po świeżą wodę czy wywiezienia odchodów).
nie poczułam nawet, jak w jednym momencie na jego kark zaczęły skapywać moje łzy.
z Dagmarą też nie dałam rady rozmawiać przez telefon.

cieszę się, ogromnie się cieszę, że te 3 dni pod rząd u Niego byłam, z Nim. że mogłam mu jakoś pomóc, jakkolwiek. przytulić Go, mówić: "już dobrze, jestem tu Kochany". kochał ludzi, ludzie kochali Jego. jestem pewna, że pomimo cierpienia, było Mu dobrze. psychicznie.

kochałam tego konia. te 3 dni (+ wtedy, gdy była akcja z podnoszeniem go z podwórza pasami) były jednymi z najpiękniejszych w moim życiu i wystarczyły, bym obdarzyła to boskie stworzenie ciepłym uczuciem.

nie robiłam mu dziś zdjęć. nie miałam odwagi, nie byłam w stanie wyciągnąć aparatu. jak powiedziałam na koniec Sandrze --- wolałam, by ostatnie zdjęcie, jakie mu zrobiłyśmy, było tym z wczoraj. bo wtedy obie sobie żartowałysmy (pamiętasz? że "prezes ProEquo to ponoć pijak" więc trzeba teraz zdjęcie z denaturatem, którym nacierałysmy nóżki Dagusia, zrobić, albo lepiej jak Daguś leży --- bo już tak zapity), Daguś leżał na mostku, było inaczej. dzisiaj obie wiedziałyśmy, że to będzie koniec. nie chciałabym potem patrzeć na zdjęcia z TEGO DNIA. nie miałabym sił.
dziękuję Sandra za te zdjęcia jak tulę się do Dagusia. patrzę na nie i ryczę.

jest mi źle, naprawdę.
Sandra, Dagmara, trzymajcie się. musimy się trzymać.
jak napisałaś Dagi - półtora roku życia dostał, zamiast rzeźni.
jego czas nadszedł, nie mógł się więcej męczyć.
nie...